หนังสือเรื่อง "เชียงใหม่ -ใหม่ : สถาปัตยกรรมสมัยใหม่แห่งเมืองเชียงใหม่ระหว่างปี พ.ศ.2427 - 2518" ของสันต์สุวัจฉราภินันท์ น่าจะถือเป็นจุดเปลี่ยนสำคัญอีกครั้งหนึ่งในวงการล้านนาคดีศึกษาจากเดิมที่มักจะคุ้นชินอยู่กับความต่อเนื่องในการศึกษาสังคมวัฒนธรรมและประวัติศาสตร์ ด้วยการหันมาสนใจวิเคราะห์ความไม่ต่อเนื่องด้านสถาปัตยกรรม ในช่วงรอยต่อของเวลาที่เฉพาะเจาะจงช่วงหนึ่งของประวัติศาสตร์ล้านนา